| De Ploeg en daarbij
kun je visuele verbeeldingen van Goethe’s kleurenleer zien. Daar kun je dan op klikken en dan verschijnt er nadere informatie in de vorm van tekst, animatiefilmpjes en zo. Ik hoef dus eigenlijk helemaal niet meer naar het museum toe om dit project te zien. In zekere zin kan deze presentatie buiten het museum bestaan en het is ook de bedoeling dat hij – samen met de andere delen van het project –op DVD te krijgen zal zijn. In dit geval is het wel zo, dat je wel naar het museum moet om de schilderijen van De Ploeg te kunnen ervaren: ze hebben een bepaald formaat en de speciale textuur van olieverf en schilderkunstig ‘handschrift’ die je in een virtuele presentatie van dit soort niet kunt overbrengen, daar heb je echt het origineel voor nodig; wat dat betreft zijn de schilderijen op de computer net zo goed reproducties als in een boek. Maar die DVD zou je ook in het museum zelf kunnen bekijken als aanvulling op de echte schilderijen. Jazeker. Het zou goed zijn als in het museum com- puters te gebruiken zijn waarop de bezoeker het pro- gramma over Goethe’s kleurenleer in relatie tot het werk van De Ploeg kan bekijken in de onmiddellijke nabijheid van de werken zelf. Een DVD is niet echt ‘interactief’. Je kunt informatie krijgen zoals in een boek of een videoband. Je kunt wel íets meer doen als kijker, zoals zelf beslissen wanneer en in welk tempo je bepaalde dingen wilt zien doordat je op de muis klikt wanneer jíj dat wilt, maar misschien zijn er nog meer mogelijkheden? Een andere mogelijkheid, is om het programma interac- tief te presenteren in een '3-D wereld'. Dan kun je in het museum andere mensen tegenkomen die ook daar hebben ingelogd en dan kun je, als in een chatroom, met elkaar van gedachten wisselen terwijl je door de zalen loopt en hier en daar eens stilstaat. Dat vormt een extra dimensie. ‘Kunst- en Kijkwerk’ is een verwant programma. Veel werken uit de collectie kunnen niet getoond worden. Daarom worden bepaalde werken gepresenteerd in dit computerprogramma, een meer eigentijdse versie van de traditionele catalogus. Via een klik op de muis kan de kijker aanvullende informatie opvragen. Voor een educatieve afdeling van een museum is dat natuurlijk een heel interessante ontwikkeling. kunstprojecten die niet direct educatief van aard zijn, maar waarbij het gaat om virtual reality als middel om kunst te maken. |
die
behoorlijk
van elkaar verschillen. Eén ervan heet ‘Arturism’ en daarin werk ik samen met de in Nederland wonende Israëlische kunstenaar Nissim Men. We maken samen een tentoonstelling van zijn werk in het virtuele museum. Als je op deze wijze met een kunste- naar werkt hoef je elkaar niet eens te ontmoeten, het contact kan helemaal digitaal verlopen, via e-mail met attachments. Ik krijg dan digitaal materiaal toegestuurd zoals foto’s, video’s en animaties en daarmee richt ik de tentoonstelling in op mijn eigen computer. Die kan hij dan thuis bekijken, commentaar geven en vervolgens kunnen dingen worden veranderd. Dat kan zelfs in ‘real time’, dus dat je allebei achter je computer zit en com- municeert via email, chat en de goede oude telefoon. Tijdens het inrichten ben je aan een stuk door met elkaar zonder dat je een stap verzet. Hiervoor geldt ook dat de tentoonstelling uiteindelijk op DVD kan worden gezet en via een website van het museum op internet interactief kan worden bezocht. En dan is er nog een werk van jouzelf. Ik ben al heel lang geïnteresseerd in gewichtloosheid; in kunst die zich onttrekt aan de aantrekkingskracht van de aarde, de zwaartekracht. Ik heb met de computer werken hiervoor gemaakt, want in de virtuele ruimte bestaat ook geen zwaartekracht. Het project waar ik nu mee bezig ben heet “ArtSpaceLab”. Ik maak een virtueel communicatieplatform tussen het museum en het “International Space Station”, het internationale ruimtestation dat permanent bemand is. Veel informatie daarover is op internet beschikbaar en daar heb ik gebruik van gemaakt. Ik heb een virtuele versie van het ruimtestation gemaakt, waar de kijker in kan. Hier is gewichtloze kunst te zien die in de toekomst misschien materieel werkelijkheid wordt. Deze kunstwerken hangen niet aan de muur maar zweven in de ruimte en verplaatsen zich als iemand er een zetje tegen geeft. Dat geeft allerlei mogelijkheden waar je niet eerder aan gedacht hebt. En binnenkort kunnen we dat allemaal gaan bekijken? Deze projecten staan op een website http://museum.kalamiteit.nl/world/museum en worden ook op dvd gezet. De dvd is onderdeel van een educatief project, maar kan ook in de bibliotheek worden bekeken. Philip Peters (1948) is kunsthistoricus. Hij was onder meer werkzaam als criticus voor het Vaderland. HP/De Tijd en NRC/ Handelsblad Later was hij onder meer hoofdredacteur van Museumjournaal, artistiek leider van het Haags Centrum voor Aktuele Kunst (HCAK) en docent aan de Vrije Academie en de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Van zijn hand verschenen artikelen in catalogi en tijdschriften in binnen- en buitenland. |